Υπάρχει ένα σημείο στον Άθω όπου τελειώνουν τα μοναστήρια και αρχίζει ο γυμνός γκρεμός. Εκεί, κρεμασμένοι κυριολεκτικά πάνω από τη θάλασσα, ζουν οι ερημίτες — μόνοι, σιωπηλοί, με το ελάχιστο.
Οι ερημίτες · Καρούλια · Κατουνάκια

Τα Καρούλια και τα Κατουνάκια είναι το νότιο, απόκρημνο άκρο της χερσονήσου. Εδώ δεν υπάρχουν μεγάλες μονές με αυλές και καμπαναριά. Υπάρχουν καλύβες γαντζωμένες στον βράχο, σκοινιά, αλυσίδες και ξύλινες σκάλες — τα μόνα «μονοπάτια» προς κάποια κελιά.
Ο ερημίτης δεν φεύγει από τους ανθρώπους επειδή τους μισεί. Φεύγει για να μείνει μόνος με την προσευχή, χωρίς τίποτα να τον αποσπά. Είναι η πιο αυστηρή μορφή της μοναχικής ζωής: λίγο ψωμί, λίγο νερό, πολλή σιωπή.

Το νερό το κουβαλούν ή το μαζεύουν από τη βροχή. Τα λιγοστά πράγματα που χρειάζονται τα ανεβάζουν με σχοινιά από τη θάλασσα. Μερικοί περνούν δεκαετίες έτσι, με θέα μόνο το απέραντο Αιγαίο.

Σε έναν κόσμο που δεν σταματάει ποτέ, η εικόνα ενός ανθρώπου που διάλεξε συνειδητά το τίποτα είναι σοκαριστική και, ταυτόχρονα, καθησυχαστική. Γι’ αυτό το επεισόδιο με τους ερημίτες έγινε, σε ελάχιστο χρόνο, ένα από τα πιο αγαπημένα της σειράς.
Το έκτο μέρος μπαίνει στα Καρούλια και τα Κατουνάκια και κάθεται δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους — χωρίς βιασύνη, χωρίς θεατρινισμούς. Μόνο ένας άνθρωπος, μια κάμερα, κι η σιωπή τους.
Η πιο απόκρημνη, νότια άκρη της χερσονήσου του Άθω, όπου ερημίτες ασκητεύουν σε καλύβες κρεμασμένες στους γκρεμούς πάνω από τη θάλασσα — ο πιο αυστηρός τόπος ασκήσεως στο Άγιο Όρος.
Στο νότιο άκρο της χερσονήσου, κοντά στα Καρούλια. Εκεί ασκήτεψε ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, μία από τις εμβληματικές μορφές του σύγχρονου αθωνικού μοναχισμού.
Μόνοι ή σε μικρές συνοδείες, με προσευχή, νηστεία και εργόχειρο, στα πιο δύσβατα και απομονωμένα σημεία του Αγίου Όρους.